حسن سلوک با پیروان سایر مذاهب

در تکاب سه گروه شیعه، سنی و اهل حق با نهایت تفاهم و دوستی در کنار هم زندگی می‌کنند. البته ممکن است در نقاط دیگری از کشور قبایلی با نام اهل حق و یا شبیه آن یافت شود و عقاید شرک‌آمیز داشته باشند، بنابراین نمی‌توان از روی حدس و گمان همۀ این فرقه‌ها را دارای عقیدۀ یکسان دانست. طایفه‌ای که در منطقۀ افشار به نام طایفۀ اهل حق مشهورند از عقیدۀ صحیح برخوردارند و بر اثر ارشادات مرحوم آیت‌الله خسروی اعتقاداتشان کامل‌تر شده و اهل عبادت و نمازند. آن مرحوم چندین نفر از اهل آن طایفه را جهت تعلیم احکام اسلام به عنوان طلبۀ خود به محضر درس خود فراخواند و پس از گذراندن علوم مقدماتی و شرکت در درس شرح لمعه و آشنایی اجمالی با احکام و فقه شیعه، آن‌ها را به لباس روحانیت ملبس نمود و برای تبلیغ احکام به روستاها و مناطق خودشان فرستاد، مانند شیخ محمدعلی محسنی و سیدرحمت‌الله و سیدحمدالله موسوی زاده. فرد اخیر در منطقۀ تکاب منشأ خدمات فرهنگی بود و در مکانی که قبلاً به عنوان جمعخانه برای تجمع خود ساخته بودند و به ابتکار مرحوم پدرم به نام مسجد امیرالمؤمنین(ع) نامیده شده بود، اقامۀ نماز جماعت می‌کرد.

این نمونه‌ای از روشن‌بینی مرحوم آیت‌الله بروجردی و حسن انتخاب ایشان در اعزام روحانیون خاص به مناطق حساس است. خصوصاً با در نظر گرفتن اینکه بخش عمده‌ای از مردم آن سامان را نیز برادران اهل سنّت تشکیل می‌دهند اهمیت این سخن که آن مرجع روشن‌بین فرموده بودند: «شنیده‌ام آنجا مذاهب مختلفه است وجود شما لازم است» آشکارتر می‌گردد.

حسن سلوک آیت‌الله خسروی با اهل سنّت و جلب عواطف آنان به حدّی بود که وقتی آن مرحوم بر بالای منبر صراحتاً معاویه را لعن کرده بود و خبر آن به گوش مردوخ کردستانی رسیده و وی ایشان را به خاطر همین موضوع مهدورالدّم دانسته بود، چند نفر از سنّی‌های اهل تکاب که نزد مردوخ کردستانی بودند به شدت اعتراض کرده و از مرحوم پدرم دفاع کرده بودند. وقتی وی متعجبانه علّت این دفاع و وفاداری را پرسیده بود، در پاسخ گفته بودند: با اینکه شیخ عزیزالله شیعه است و ما سنّی ولی اعمال و رفتار و زهد و تقوای او بیش از آخوندهای سنّی، ما را به اسلام و دیانت جلب کرده است. به همین دلیل ما او را بیش از علمای خود دوست می‌داریم.

همین صداقت و صفا و محوریت ایشان برای فرق مختلف موجب گردید که در مراسم تشییع جنازه ایشان قشرهای مختلف ـ اعم از شیعه و سنّی ـ با ابراز احساسات حضور بی‌سابقه‌ای را بهم رسانند و هر کدام مجالس ختم متعدد و جداگانه‌ای برپا کنند.