بزرگواری آیت‌الله العظمی بروجردی

مرحوم آیت‌الله حاج شیخ عزیزالله خسروی در آبان‌ماه 1333 هجری شمسی از همسر و چهار فرزندش در قم خداحافظی می‌کند و به دستور آیت‌الله بروجردی برای مدتی به افشار (تکاب) اعزام می‌شود. نیاز شدید مردم به تبلیغ احکام اسلام از یک‌سو و نداشتن جاده و نبودن امکانات رفت و آمد از سوی دیگر موجب شده بود که ایشان به مدت هشت ماه متوالی در تکاب بماند و جز از طریق نامه که چند ماه یکبار ارسال می‌شد، هیچ اطلاعی از خانوادۀ خود نداشته باشد، لکن آیت‌الله بروجردی با ارسال نامه‌های متعدد، ایشان را به اقامت در آن منطقه تشویق نموده و در نامه‌ای نیز با نهایت بزرگواری و صمیمیت برای رفع نگرانی وی از خانواده‌اش فرموده‌اند: «...مرجوّ آنکه در مواقع توجه و دعا حقیر را فراموش نفرمایید از منزل جنابعالی هم احوالپرسی می‌شود و اگر احتیاجی داشته باشند رفع حوائج آن‌ها خواهد شد.»

دستور سرکشی و دلجویی از خانوادۀ کسی که برای خدمت به اسلام در غربت به سر می‌برد، نشانۀ بزرگواری و دقّت نظر آن مرجع بزرگ جهان اسلام و توجه ایشان به دقیق‌ترین مسائل مدیریتی است که با آن مسئولیت‌های بزرگ جهانی از کوچک‌ترین نکات عاطفی و انسانی غافل نبوده است.